Rurkonose
alveo Rurkonose to niezwykła nazwa pewnej grupy spokrewnionych ptaków. Pochodzi ona od rogowych, rurkowatych nozdrzy na górnej szczęce dzioba zakończonych otworami nosowymi. Charakterystyczna budowa tego organu wiąże się ze znajdującymi się tam gruczołami solnymi. Za ich pomocą ptaki mogą odciągać czystą wodę z wody morskiej, a zagęszczony roztwór soli wydalany jest przez otwory nosowe; odciągnięta woda z niewielką zawartością soli zostaje wchłonięta przez tkanki ciała. Jest to warunek przeżycia w tym środowisku: wszystkie rurkonose są ptakami morskimi, które żyją na oceanach daleko od brzegu. Tylko na czas lęgów przylatują na ląd stały lub wyspy. Większość gatunków żyje na południowej półkuli. Jeszcze jedną osobliwością tych ptaków jest wytwarzanie w żołądku brzydko pachnącej, piżmowej, płynnej substancji; ptaki wystrzykują ją w razie zagrożenia na odległość metra w kierunku wroga. Na mrozie zastyga ona jak wosk w długo cuchnącą masę. Wśród rurkonosych są ptaki różnej wielkości - od nawałnika burzowego wielkości jaskółki po albatrosa wielkości gęsi - największego morskiego ptaka lotnego. Barwy upierzenia - od smolistoczarnej po białą, podobnie jak u alk, mew i rybitw. Życie na wodzie nie dopuszcza żadnych jaskrawych kolorów. Dziób rurkonosych jest z boku spłaszczony, raczej prosty, na końcu haczykowato zakrzywiony. Nogi słabe, przednie palce połączone błonami pławnymi, pazur tylny zakrzywiony. Znakomita umiejętność latania czyni je wytrwałymi lotnikami. Duże ptaki szybują bez wysiłku wykorzystując zręcznie niewielkie nawet prądy powietrza powstające nad grzbietami fal. Podczas ciszy, czyli bezwietrznej pogody, albatrosy opuszczają się na wodę. nivea balsam
